kamrat w słowniku polski

Wziął wiatr brata za kamrata, / Teraz z nim po polu lata, / Gonią obaj chmury, ptaki, / Mkną, wplątują się w wiatraki, (...)

Któregoś dnia Silver w towarzystwie swego kamrata Izraela Handsa zdołał pozyskać dla swojej sprawy młodego marynarza, nienależącego wcześniej do jego kamratów – Dicka.

Zawsze się dobrze bawię, gdy wychodzimy gdzieś z kamratami.

Ja i moi kamraci jesteśmy nierozłączeni.