przeciwnik w słowniku polski

  • przeciwnik

    Znaczenia i definicje "przeciwnik"

    • wojsk. sport. także przenośnie ten, przeciwko któremu się walczy lub rozgrywa grę
      W tym meczu przeciwnicy strzelili nam pięć goli.
      Nasze czołgi zmiotły piechotę przeciwnika. W tym meczu przeciwnicy strzelili nam pięć goli.
    • ten, kto jest czemuś przeciwny
      Przeciwnicy wyścigu zbrojeń zablokowali całe miasto i wiele osób nie mogło dojechać do pracy.
    • noun
      ktoś, kto występuje przeciwko czemuś lub komuś
      Wraz z dojściem NSDAP do władzy rozpoczęto sukcesywne znoszenie podstawowych wolności obywatelskich, rozpoczęto nagonkę na wszelkich faktycznych bądź propagandowych przeciwników reżimu.
    • noun
      rywal, taki jak w rywalizacji sportowej, konkurent, współzawodnik
      Podczas kampanii skupił się na zwalczaniu swojego lokalnego przeciwnika w wyborach parlamentarnych.
      Polak był najgroźniejszym przeciwnikiem Australijczyka w regatach.
    • wojsk. wojskowość sport. termin sportowy, także przenośnie ten, przeciwko któremu się walczy lub rozgrywa grę

    Synonimy słowa "przeciwnik" w słowniku polski

    adwersarz, konkurent, osoba to najpopularniejsze synonimy "przeciwnik" w tezaurusie polski.

    Antonimy słowa "przeciwnik" w słowniku polski

    zwolennik, zwolennik, towarzysz to najlepsze antonimy "przeciwnik" w tezaurusie polski.

    Gramatyka i deklinacja przeciwnik

    • lp  liczba pojedyncza przeciwni|k, ~ka, ~kowi, ~ka, ~kiem, ~ku, ~ku; lm  liczba mnoga ~cy, ~ków, ~kom, ~ków, ~kami, ~kach, ~cy
    • przeciwnik m pers ;; declension of przeciwnik
      singular plural
      nominative przeciwnik przeciwnicy
      genitive przeciwnika przeciwników
      dative przeciwnikowi przeciwnikom
      accusative przeciwnika przeciwników
      instrumental przeciwnikiem przeciwnikami
      locative przeciwniku przeciwnikach
      vocative przeciwniku przeciwnicy
  • Przeciwnik

Obrazy z "przeciwnik"

Przykładowe zdania z " przeciwnik "

Dostępne tłumaczenia

Autorzy