pruć w słowniku polski

pruć

Znaczenia i definicje "pruć"

usuwać szwy; rozdzielać dwa materiały (tkaniny)

Gdy skoczyłem popruły mi się spodnie w kroku.
odczepiać rzeczy przyszyte do materiału (tkaniny)

Odpruł mi się guzik. Będę musiał go przyszyć.
wysnuwać nić z dzianiny

Źle wzięłam miarę i musiałam pruć pół gotowego swetra.
pot. jechać, płynąć czymś z dużą szybkością

Widziałeś to auto. Kierowca pruł ze dwieście na godzinę.
verb

brak danych
pot. potocznie jechać, płynąć czymś z dużą szybkością

lecieć, gnać, pospieszać to najpopularniejsze synonimy "pruć" w tezaurusie polski.

wlec się jest antonimem "pruć" w tezaurusie polski.

pruć impf (perfective popruć or rozpruć) ;; Conjugation of pruć impf

		singular			plural
	person	m	f	n	m pers	m anim, m inan, f, n
infinitive		pruć
present tense	1st	pruję			prujemy
	2nd	prujesz			prujecie
	3rd	pruje			prują
past tense	1st	prułem	prułam		pruliśmy	prułyśmy
	2nd	prułeś	prułaś		pruliście	prułyście
	3rd	pruł	pruła	pruło	pruli	pruły
future tense	1st	będę pruł¹	będę pruła¹		będziemy pruli¹	będziemy pruły¹
	2nd	będziesz pruł¹	będziesz pruła¹		będziecie pruli¹	będziecie pruły¹
	3rd	będzie pruł¹	będzie pruła¹	będzie pruło¹	będą pruli¹	będą pruły¹
conditional	1st	prułbym	prułabym		prulibyśmy	prułybyśmy
	2nd	prułbyś	prułabyś		prulibyście	prułybyście
	3rd	prułby	prułaby	prułoby	pruliby	prułyby
imperative	1st	—			prujmy
	2nd	pruj			prujcie
	3rd	niech pruje			niech prują
active adjectival participle		prujący	prująca	prujące	prujący	prujące
passive adjectival participle		pruty	pruta	prute	pruci	prute
contemporary adverbial participle		prując
impersonal past		pruto
verbal noun		prucie
¹ or: będę pruć, będziesz pruć etc.