gonić w słowniku polski

gonić

Znaczenia i definicje "gonić"

biec, poruszać się szybko za czymś lub kimś, aby go doścignąć i schwytać

Hejże, do boju, szable w dłoń, bolszewika goń, goń, goń!

Policjant gonił złodzieja przez całe miasto.
biec, poruszać się szybko za czymś lub kimś, aby go zmusić do ucieczki
ścigać się nawzajem
zabiegać w celu osiągnięcia czegoś
o zwierzętach: mieć ruję
popędzać zwierzęta, prowadząc dokądś
gw. (Kraków) wałęsać się
verb

brak danych
biec, poruszać się szybko za czymś lub kimś, aby go złapać

starać się, zabiegać, polować to najpopularniejsze synonimy "gonić" w tezaurusie polski.

uciekać, wlec się to najlepsze antonimy "gonić" w tezaurusie polski.

uciekać
biec, poruszać się szybko za czymś lub kimś, aby go doścignąć i schwytać
wlec się

gon|ić, redirect Szablon:koniugacjaPL, tryb rozkazujący n → ń; aspekt dokonany: nie ma, używane: dogonić ( por. porównaj doganiać)

gonić impf ;; Conjugation of gonić impf

		singular			plural
	person	m	f	n	m pers	m anim, m inan, f, n
infinitive		gonić
present tense	1st	gonię			gonimy
	2nd	gonisz			gonicie
	3rd	goni			gonią
past tense	1st	goniłem	goniłam		goniliśmy	goniłyśmy
	2nd	goniłeś	goniłaś		goniliście	goniłyście
	3rd	gonił	goniła	goniło	gonili	goniły
future tense	1st	będę gonił¹	będę goniła¹		będziemy gonili¹	będziemy goniły¹
	2nd	będziesz gonił¹	będziesz goniła¹		będziecie gonili¹	będziecie goniły¹
	3rd	będzie gonił¹	będzie goniła¹	będzie goniło¹	będą gonili¹	będą goniły¹
conditional	1st	goniłbym	goniłabym		gonilibyśmy	goniłybyśmy
	2nd	goniłbyś	goniłabyś		gonilibyście	goniłybyście
	3rd	goniłby	goniłaby	goniłoby	goniliby	goniłyby
imperative	1st	—			gońmy
	2nd	goń			gońcie
	3rd	niech goni			niech gonią
active adjectival participle		goniący	goniąca	goniące	goniący	goniące
passive adjectival participle		goniony	goniona	gonione	gonieni	gonione
contemporary adverbial participle		goniąc
impersonal past		goniono
verbal noun		gonienie
¹ or: będę gonić, będziesz gonić etc.