garłacz w słowniku polski

  • garłacz

    Znaczenia i definicje "garłacz"

    • hist. wojsk. krótka ręczna broń palna z trąbkowatym wylotem lufy, strzelająca siekańcami, używana w Europie w XVII–XVIII wieku;
    • wojsk. nasadka karabinowa do wystrzeliwania granatów, stosowana podczas I wojny światowej i w okresie międzywojennym;
    • ornit. hodowlana odmiana gołębia domowego, rasy zaliczane do grupy gołębi dętych
    • archit. dekoracyjne zakończenie rynny dachowej, rozpowszechnione w budownictwie gotyku i renesansu;
    • noun
      odprzodowa broń palna wyposażona w lufę z rozszerzeniem przy wylocie
      Garłacze miały wymiary pośrednie pomiędzy pistoletami, a karabinkami i mogły strzelać kulami, siekańcami lub grubym śrutem ołowianym.
    • noun
      rasa gołębia domowego

    Synonimy słowa "garłacz" w słowniku polski

    broń ostra, flinta, fuzja to najpopularniejsze synonimy "garłacz" w tezaurusie polski.

  • Garłacz

Przykładowe zdania z " garłacz "

Dostępne tłumaczenia

Autorzy