wulg. utrudnić komuś jakieś działanie, rozprawić się z kimś; odebrać komuś możliwość działania
Gramatyka i deklinacja udupić
Conjugation of udupić pf
singular
plural
person
masculine
feminine
neuter
virile
nonvirile
infinitive
udupić
future tense
1st
udupię
udupimy
2nd
udupisz
udupicie
3rd
udupi
udupią
impersonal
udupi się
past tense
1st
udupiłem
udupiłam
udupiliśmy
udupiłyśmy
2nd
udupiłeś
udupiłaś
udupiliście
udupiłyście
3rd
udupił
udupiła
udupiło
udupili
udupiły
impersonal
udupiono
conditional
1st
udupiłbym
udupiłabym
udupilibyśmy
udupiłybyśmy
2nd
udupiłbyś
udupiłabyś
udupilibyście
udupiłybyście
3rd
udupiłby
udupiłaby
udupiłoby
udupiliby
udupiłyby
impersonal
udupiono by
imperative
1st
niech udupię
udupmy
2nd
udup
udupcie
3rd
niech udupi
niech udupią
passive adjectival participle
udupiony
udupiona
udupione
udupieni
udupione
anterior adverbial participle
udupiwszy
verbal noun
udupienie
udup|ić, koniugacja VIaKategoria:polskie czasowniki, z wyjątkami: w czasie teraźniejszym dla 1. os. lp i 3. os. lm, dla formy bezosobowej czasu przeszłego, dla imiesłowu przymiotnikowego przeszłego oraz dla rzeczownika odczasownikowego zmiana tematu udup- → udupi-; aspekt dokonany: udupiać