sentymentalny w słowniku polski

Opowieści o wspólnym zakładowym grzybobraniu czy wspólnym ognisku stanowią istotny element sentymentalnych wspomnień o minionej epoce.

Zapomnij o tej sentymentalnej rozmowie, byłem wtedy bardzo niedojrzały.

Jest mi wstyd, bo na ostatniej imprezie wypiłam o jedno piwo za dużo, wygłosiłam sentymentalną mowę i zaczęłam płakać.

Po zerwaniu z chłopakiem kupiła kota i całymi dniami słuchała sentymentalnych popowych ballad.

Z rozbawieniem przeczytałam odnaleziony pamiętnik: ileż tam sentymentalnych rozmyślań podlotka!

Sentymentalny charakter powieści Prousta zawsze wywołuje we mnie falę wspomnień związanych z moim dzieciństwem spędzonym na Polesiu.

Wielu z turystów w naszym mieście to jego przedwojenni mieszkańcy odbywający sentymentalną podroż śladami swojego dawnego życia.

Na egzaminie wylosowałam pytanie o powieść sentymentalną.

Wstydzę się przedstawić Marka moim koleżankom, bo jest wyjątkowo sentymentalny.

Aśka to fajna dziewczyna, ale przeszkadza mi, że jest tak sentymentalna.

Bohater filmu jest irytująco sentymentalny: zasypuje swoją ukochaną ckliwymi listami, płacze, kiedy nie dostaje odpowiedzi, i wciąż prawiłby wyrwane z kontekstu miłosne bon moty.

Dziadek zawsze był bardzo sentymentalny: godzinami mógł przeglądać pamiątki i listy od dawno zmarłych przyjaciół.

To, że jest taką sentymentalną osobą, sprawia, że ciągle jeździ na spotkania licealnej klasy, chociaż poza kilkoma wspólnymi latami, nic już jej z tymi ludźmi nie łączy.