performatywny w słowniku polski
-
performatywny
Znaczenia i definicje "performatywny"
- teatr. taki, który jest tworzony na oczach widzów
- filoz. będący tylko elementem formalnym, nie będący realną wypowiedzią
- taki, który się dzieje na oczach obserwatora, tworzony na bieżącoadjectiveProgram teatrów ulicznych jest performatywny, aktorzy tworzą go na bieżąco.
- w językoznawstwie - taki, który konstruuje działanieadjectiveWspółcześni lingwiści uważają, że nie ma zdań czysto opisowych, tzn. nawet zdanie pozornie informacyje pełni funkcję performatywną, konstruuje bowiem akt mówienia.
- w językoznawstwie: taki, który będąc aktem komunikacyjnym, zarazem konstytuuje działanie, ma charakter sprawczyadjectiveNa przykład zdanie: „Biorę sobie ciebie za żonę” (wypowiedziane w odpowiednich okolicznościach) nie stanowi wypowiedzi konstatującej wejście podmiotu w związek małżeński, ale jest wypowiedzią performatywną, która ten fakt dopiero tworzy.
- taki, który ma charakter permormance'u, powstaje na oczach widzaadjectiveProgram teatrów ulicznych jest performatywny, aktorzy tworzą go na bieżąco.
- związany z performance'emadjectiveFundacja realizuje dwa główne programy: wystawienniczy oraz performatywny.
- taki, który ma charakter performansu - rytualnego zachowania społecznego, któremu towarzyszą rozmaite sposoby kodowania kulturowegoadjectiveGender, czyli kulturowy składnik tożsamości płciowej, przekazywany jest poszczególnym jednostkom w sposób performatywny, czyli poprzez uczenie się, odgrywanie i powtarzanie zachowań innych osób tej samej płci.Akty performatywne podtrzymują zakodowane kulturowo przekonania, jednocześnie konstruując ich obraz w świadomości składających się na społeczeństwo jednostek.