mianownik w słowniku polski

mianownik

Znaczenia i definicje "mianownik"

jęz. gram. pierwszy przypadek deklinacji, który odpowiada na pytania: kto? co?;

Mianownik jest formą wyrazu podawaną w słownikach.
mat. w wyrażeniu ułamkowym: część tego wyrażenia umieszczona pod kreską ułamkową;

W matematyce mianownik musi być różny od zera.
masculine

(Matematyka) Wyrażenie zapisane poniżej kreski w ułamku zwykłym, wskazujące, na ile części dzielona jest całość.
noun

liczba, różna od zera, zapisywana pod kreską ułamkową, będąca dzielnikiem ilorazu zapisanego w postaci ułamka

Jeżeli licznikiem i mianownikiem ułamka są liczby całkowite, wówczas wartością ułamka jest liczba wymierna.
noun

przypadek gramatyczny, którego głównym zadaniem jest oznaczanie podmiotu

Mianownik jest w języku polskim najczęstszym przypadkiem, choć używany jest rzadziej niż w językach o ubogiej fleksji.

przypadek gramatyczny, nominativus, przypadek to najpopularniejsze synonimy "mianownik" w tezaurusie polski.

przypadek gramatyczny · nominativus · przypadek · nominatyw
nominatiwus · nominativus · nominatyw
gram. pierwszy przypadek deklinacji, który odpowiada na pytania: kto? co?;
dzielnik
mat. w wyrażeniu ułamkowym: część tego wyrażenia umieszczona pod kreską ułamkową;
nominativus · nominatiwus
przypadek gramatyczny, którego głównym zadaniem jest oznaczanie podmiotu

licznik, licznik to najlepsze antonimy "mianownik" w tezaurusie polski.

licznik
mat. w wyrażeniu ułamkowym: część tego wyrażenia umieszczona pod kreską ułamkową;
licznik
liczba, różna od zera, zapisywana pod kreską ułamkową, będąca dzielnikiem ilorazu zapisanego w postaci ułamka

lp liczba pojedyncza mianownik|, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm liczba mnoga ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i
mianownik m.

(Noun) declension of mianownik

mianownik m inan ;; declension of mianownik