eter w słowniku polski

  • eter

    Znaczenia i definicje "eter"

    • w fizyce i filozofii hipotetyczna substancja wypełniająca całą przestrzeń;
      Obecnie fizycy odrzucają hipotezę istnienia eteru.
    • chem. organiczny związek chemiczny, w którym występują wiązania C-O-C;
      Etery podatne są na utlenianie tlenem.
    • chem. skrótowe określenie eteru dietylowego;
      Po raz pierwszy, dzięki użyciu eteru, operacje stały się bezbolesne. (Maciej Hilgier: „Historia i leczenie bólu przewlekłego”)
    • pot. przestrzeń fal radiowych
      Tam nauczą cię krótkofalarskiego abecadła, zasad poruszania się na falach eteru. (Gazeta policyjna 4/2004)
    • poet. powietrze
    • noun
      domyślne określenie eteru dietylowego
      Wyekstrahowałem to eterem - i to było całe oczyszczanie.
    • noun
      organiczny związek chemiczny, w którym występuje wiązanie C-O-C, przy czym żaden z atomów węgla nie jest związany z więcej niż jednym atomem tlenu
      Etery podatne są na utlenianie tlenem.
    • noun
      poetyckie określenie powietrza
    • noun
      przestrzeń radiowa, w której rozchodzą się fale, dzięki którym możliwe jest słuchanie radia
      Panowała cisza w eterze, co nie pozwoliło m.in. na poinformowanie dowództwa, że lina holująca jeden z szybowców pękła, zmuszając jego załogę do lądowania w granicach Niemiec.
    • noun
      substancja wypełniająca wszechświat; pogląd głoszony najpierw przez filozofów greckich, określających eter jako pierwotną materię, a następnię przez XIX-wiecznych filozofów, którzy sądzili, że w eterze rozchodzą się fale świetlne
      W nowożytnej nauce teoria eteru pojawiła się pod koniec XIX wieku wraz z rozwojem teorii elektromagnetyzmu, a następnie upadła wraz z powstaniem szczególnej teorii względności.
    • noun
      substancja wypełniająca wszechświat; przez filozofów greckich określany jako pierwotna materia, zdaniem XIX-wiecznych filozofów eter stanowił ośrodek, w którym rozchodzą się fale świetlne
      W nowożytnej nauce teoria eteru pojawiła się pod koniec XIX wieku wraz z rozwojem teorii elektromagnetyzmu, a następnie upadła wraz z powstaniem szczególnej teorii względności.

    Synonimy słowa "eter" w słowniku polski

    eter etylowy, eter dietylowy to najpopularniejsze synonimy "eter" w tezaurusie polski.

    Gramatyka i deklinacja eter

    • lp  liczba pojedyncza eter, ~u, ~owi, ~, ~em, ~ze, ~ze; lm  liczba mnoga ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y
    • eter m inan ;; declension of eter
      singular plural
      nominative eter etery
      genitive eteru eterów
      dative eterowi eterom
      accusative eter etery
      instrumental eterem eterami
      locative eterze eterach
      vocative eterze etery
  • Eter

    Znaczenia i definicje "eter"

    • mit. gr. bóg jasnego światła, uosobienie wyższych rejonów niebieskich; górne powietrze;
      Hemera uchodziła za córkę Ereba i Nyks oraz siostrę Etera, Charona i Nemezys.

    Synonimy słowa "eter" w słowniku polski

    Innym słowem oznaczającym "eter" w tezaurusie polski jest Ajter .

    • Ajter

      mit. gr. bóg jasnego światła, uosobienie wyższych rejonów niebieskich; górne powietrze; syn Ereba i Nyks oraz brat Hemery;

    Gramatyka i deklinacja eter

    • blm,  
      przypadekliczba pojedyncza
      mianownikEter
      dopełniaczEtera
      celownikEterowi
      biernikEtera
      narzędnikEterem
      miejscownikEterze
      wołaczEterze
      </div></div>

Przykładowe zdania z " eter "

Dostępne tłumaczenia

Autorzy