dziedzic w słowniku polski

  • dziedzic

    Znaczenia i definicje "dziedzic"

    • osoba, która coś po kimś przejmuje
      Lucjan został dziedzicem dóbr po swojej matce.
    • przest. ziemianin
      Kolasa dziedzica zajechała przed ganek.
    • noun
      osoba, która dziedziczy po kimś
    • noun
      szlachcic, który posiadał ziemię

    Synonimy słowa "dziedzic" w słowniku polski

    spadkobierca, osoba, właściciel ziemski to najpopularniejsze synonimy "dziedzic" w tezaurusie polski.

    Antonimy słowa "dziedzic" w słowniku polski

    spadkodawca, testator to najlepsze antonimy "dziedzic" w tezaurusie polski.

    Gramatyka i deklinacja dziedzic

    • lp  liczba pojedyncza dziedzic|, dziedzica, dziedzicowi, dziedzica, dziedzicem, dziedzicu, dziedzicu; lm  liczba mnoga dziedzice, dziedziców, dziedzicom, dziedziców, dziedzicami, dziedzicach, dziedzice
    • dziedzic m pers (feminine dziedziczka) ;; declension of dziedzic
      singular plural
      nominative dziedzic dziedzice/dziedzicowie
      genitive dziedzica dziedziców
      dative dziedzicowi dziedzicom
      accusative dziedzica dziedziców
      instrumental dziedzicem dziedzicami
      locative dziedzicu dziedzicach
      vocative dziedzicu dziedzice/dziedzicowie
      (verb) dziedziczyć (noun) dziedzictwo (adjective) dziedziczny
  • Dziedzic

    Znaczenia i definicje "dziedzic"

    Gramatyka i deklinacja dziedzic

    • Declension of Dziedzic
      singular plural
      nominative Dziedzic Dziedzicowie
      genitive Dziedzica Dziedziców
      dative Dziedzicowi Dziedzicom
      accusative Dziedzica Dziedziców
      instrumental Dziedzicem Dziedzicami
      locative Dziedzicu Dziedzicach
      vocative Dziedzicu Dziedzicowie

Przykładowe zdania z " dziedzic "

Dostępne tłumaczenia

Autorzy