dysydent w słowniku polski

  • dysydent

    Znaczenia i definicje "dysydent"

    • polit. osoba występująca przeciwko władzy i z tego powodu represjonowana;
      Widząc skutki dokonywanych prób odmówił dalszych badań stając się dysydentem. (z Wikipedii)
    • osoba, która odsunęła się od grupy, do której należała
    • hist. rel. odstępca od dogmatów kościelnych, w dawnej Polsce ktoś wyznający religię chrześcijańską inną niż katolicyzm, szczególnie protestant;

    Synonimy słowa "dysydent" w słowniku polski

    wyznawca, różnowierca, represjonowany to najpopularniejsze synonimy "dysydent" w tezaurusie polski.

    Antonimy słowa "dysydent" w słowniku polski

    wierny jest antonimem "dysydent" w tezaurusie polski.

    Gramatyka i deklinacja dysydent

    • lp  liczba pojedyncza dysyden|t, ~ta, ~towi, ~ta, ~tem, ~cie, ~cie; lm  liczba mnoga ~ci, ~tów, ~tom, ~tów, ~tami, ~tach, ~ci
    • dysydent m pers ;; declension of dysydent
      singular plural
      nominative dysydent dysydenci
      genitive dysydenta dysydentów
      dative dysydentowi dysydentom
      accusative dysydenta dysydentów
      instrumental dysydentem dysydentami
      locative dysydencie dysydentach
      vocative dysydencie dysydenci
  • Dysydent

Przykładowe zdania z " dysydent "

Dostępne tłumaczenia

Autorzy