dyptyk w słowniku polski

hist. w starożytności dwie tabliczki połączone zawiasami, zamykające się jak książka

lit. dwuczęściowe, połączone tematycznie dzieło, utwór literacki lub filmowy

rel. dwuczęściowy, dwuskrzydłowy ołtarz

szt. dwuczęściowe malowidło lub płaskorzeźba

dzieło sztuki złożone z dwóch części, które mogą być ze sobą połączone w sposób ruchomy (wtedy da się złożyć dyptyk jak książkę) lub na stałe i które wiążą się ze sobą kompozycyjnie i treściowo, dekorowane reliefem, płaskorzeźbą lub przedstawieniem malarskim

nastawa ołtarzowa, która składa się z dwóch ruchomych skrzydeł (które mogą dodatkowo być podzielone na mniejsze kwatery) z dekoracją rzeźbiarską i/lub malarską

niewielki ołtarzyk przenośny wykonany najczęściej z kości słoniowej, zamykany jak książka, dekorowany w środku scenami z Pisma Świętego, w gotyku ozdabiany dodatkowo małymi rzeżbionymi pinaklami czy szczytami (np. maswerkowymi)

używana w starożytności tabliczka do pisania, złożona z dwóch kwadratowych lub prostokątnych płytek połączonych zawiasami, dzięki którym dyptyk można było zamknąć jak współczesny zeszyt