drzazga w słowniku polski

Biedna Anusia, której piękny Babinicz nieco w głowie zawrócił, żegnała się z nim bardzo czule, ale on się trzymał ostro i dopiero na samem odjezdnem rzekł jej:

Nie panikuj tak! To tylko mała drzazga.

Znów huknął strzał, tym razem drzazgi posypały się z kości. (...) Nim upłynął kwadrans, cała izba grzmiała wystrzałami. Dym przesłonił światło świec i postacie strzelających. (...) drzazgi leciały z czaszek, wióry ze ścian i z ram portretów...

— ...Nie wykręcisz się sianem. Stawajno teraz, stawaj, bo wiem, że cię tchórz oblatuje, choć się za orszańskiego mistrza podajesz (...) pan Wołodyjowski nie śpieszył się i nie wydobywając jeszcze szabli, obejrzał się naokoło po niebie (...) przed domem mrok panował zupełny.

Jej bolesne słowa będą tkwiły w jego pamięci jak drzazga.

Po tamtych zdarzeniach pozostała bolesna drzazga w jego sercu.