bodziec w słowniku polski

  • bodziec

    Znaczenia i definicje "bodziec"

    • med. czynnik wywołujący pobudzenie receptorów, pochodzący ze środowiska zewnętrznego lub ze środowiska wewnętrznego;
      Wzgórze odpowiada za wstępną ocenę bodźców zmysłowych i przesyłanie ich do kory mózgowej (z Wikipedii)
    • daw. ostroga
    • przen. podnieta, zachęta
      Nowa praca jest bodźcem, który go zachęca do dalszej walki.
    • noun
      czynnik powodujący pobudzenie (psychiczne, emocjonalne), wzmagający chęć do działania
      Bodźcem do podjęcia studiów było dla mnie urodzenie córki i konieczność utrzymania większej rodziny.
    • noun
      ostro zakończona rzecz służąca do kłucia lub przebijania czegoś
    • noun
      uczucie, czynnik fizyczny lub biochemiczny powodujący specyficzną reakcję organizmu
      Zbyt mała lub zbyt duża, dla danego osobnika, ilość bodźców wywołuje stres.

    Synonimy słowa "bodziec" w słowniku polski

    motyw, napęd, impuls to najpopularniejsze synonimy "bodziec" w tezaurusie polski.

    Antonimy słowa "bodziec" w słowniku polski

    antybodziec jest antonimem "bodziec" w tezaurusie polski.

    • antybodziec

      czynnik powodujący pobudzenie (psychiczne, emocjonalne), wzmagający chęć do działania

    Gramatyka i deklinacja bodziec

    • bodziec m.
    • lp  liczba pojedyncza bodziec, bodźca, bodźcowi, bodziec, bodźcem, bodźcu, bodźcu; lm  liczba mnoga bodźce, bodźców, bodźcom, bodźce, bodźcami, bodźcach, bodźce
    • bodziec m inan ;; declension of bodziec
      singular plural
      nominative bodziec bodźce
      genitive bodźca bodźców
      dative bodźcowi bodźcom
      accusative bodziec bodźce
      instrumental bodźcem bodźcami
      locative bodźcu bodźcach
      vocative bodźcu bodźce
  • Bodziec

Przykładowe zdania z " bodziec "

Dostępne tłumaczenia

Autorzy