banderowiec w słowniku polski

  • banderowiec

    Znaczenia i definicje "banderowiec"

    • polit. hist. członek organizacji nacjonalistycznej działającej w czasie II wojny światowej na Ukrainie;
      Banderowcy poddani masowym represjom niemieckim przeszli jesienią 1941 do konspiracji.
      W lecie 1943 roku rozpoczęła się na szeroką skalę ludobójcza akcja banderowców skierowana przeciwko Polakom.
    • noun
      członkek frakcji rewolucyjnej Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów
    • noun
      każdy Ukrainiec, który zdaniem Polaków brał udział w ludobójstwie na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej oraz związany był z pogromami antyżydowskimi (niezależnie od przynaleźności do UPA)

    Gramatyka i deklinacja banderowiec

    • Declension of banderowiec
      singular plural
      nominative banderowiec banderowcy
      genitive banderowca banderowców
      dative banderowcowi banderowcom
      accusative banderowca banderowców
      instrumental banderowcem banderowcami
      locative banderowcu banderowcach
      vocative banderowcze banderowcy
    • lp  liczba pojedyncza banderow|iec, ~ca, ~cowi, ~ca, ~cem, ~cy, ~co; lm  liczba mnoga ~cy, ~ców, ~com, ~ców, ~cami, ~cach, ~cy

Przykładowe zdania z " banderowiec "