awanturnik w słowniku polski

  • awanturnik

    Znaczenia i definicje "awanturnik"

    • osoba skłonna do wszczynania kłótni
      Pijany awanturnik w trakcie interwencji uderzył policjantkę pięścią w twarz.
    • osoba prowadząca burzliwe życie, gotowa podjąć ryzyko
      Poszukuję dzielnych, bohaterskich, żądnych przygód awanturników, którzy są gotowi do kilku dni ryzykownych walk i starć z narastającymi hordami nieprzyjaciela!.
    • noun
      człowiek agresywny, skłonny do awantur
      Był włóczęgą i awanturnikiem, dzień bez popijawy i hucpy był dniem straconym.
      Życie z takim awanturnikiem nie należy do łatwych - nigdy nie wiadomo, co zrobi.
      Ten jej mąż to straszny awanturnik, całymi dniami się wydziera, a czasem nawet ją bije.
    • noun
      niespokojny duch, osoba skłonna do awantur i kłótni, prowadząca ryzykowną grę na arenie publicznej, zwłaszcza w polityce
      Nasz nowy partyjny nabytek jest dość nieokrzesanym awanturnikiem, ale taki amstaf też nam się może przydać.
      Współpraca z takim awanturnikiem to twardy orzech do zgryzienia.
      Nikt z towarzystwa nie utrzymywał kontaktów z Butlerem, bo był to znany awanturnik.
      Lepper to zwykły pieniacz i awanturnik.
    • noun
      osoba, która ma pełne niebezpieczeństw i przygód życie
      Często oglądam zdjęcia z czasów, gdy byłem awanturnikiem i przeżywałem wspaniałe przygody.
      Mój mąż to awantrunik i nigdy nie wiem, czy wróci z wyprawy.
      Powieści płaszcza i szpady są pełne awanturników, Lawrence z Arabii to bardzo znany filmowy awanturnik, jego żeńską odpowiedniczką jest chyba Angelika ze znanej francuskiej serii.
    • osoba skłonna do kłótni, awantur, często awanturująca się
      Mój ojciec to okropny awanturnik. Wystarczy, że zapomnę zmyć naczynia lub wyprowadzić psa, a już robi mi straszną burę.

    Synonimy słowa "awanturnik" w słowniku polski

    ulicznik, piekielnik, mąciciel to najpopularniejsze synonimy "awanturnik" w tezaurusie polski.

    Gramatyka i deklinacja awanturnik

    • lp  liczba pojedyncza awanturnik|, ~ahasło awanturnik w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. , ~owi, ~a, ~iem, ~u, ~u; lm  liczba mnoga awanturnicy, ~ów, ~om, ~ów, ~ami, ~ach, awanturnicy
    • awanturnik m pers ;; declension of awanturnik
      singular plural
      nominative awanturnik awanturnicy
      genitive awanturnika awanturników
      dative awanturnikowi awanturnikom
      accusative awanturnika awanturników
      instrumental awanturnikiem awanturnikami
      locative awanturniku awanturnikach
      vocative awanturniku awanturnicy

Przykładowe zdania z " awanturnik "

Dostępne tłumaczenia

Autorzy