Pustelnik w słowniku polski

pustelnik

Znaczenia i definicje "Pustelnik"

człowiek mieszkający w odosobnieniu i oddający się modlitwie

Pustelnik mieszkał w eremie od lat, żywiąc się wyłącznie znalezionymi w lesie owocami.
przen. osoba stroniąca od innych ludzi
zool. zasiedlający muszle krab z nadrodziny pustelników, Paguroidea
ornit. koliber z rodzaju Phaethornis
noun

człowiek świątobliwy, który poświęca swoje życie samotności i kontemplacji
noun

przen. samotnik, odludek

Tomasz chyba jest pustelnikiem - cały dzień siedzi w domu, z nikim się nie spotyka.

Po śmierci męża żyła długie lata jak pustelnik, całkowicie pogrążona w żałobie.
noun

skorupiak morski z rzędu dziesięcionogów

Aby chronić miękki, workowaty odwłok pustelnik ukrywa go w znalezionych muszlach martwych mięczaków, w których zamieszkuje (stąd nazwa).
ent.

odludek, osoba, eremita to najpopularniejsze synonimy "Pustelnik" w tezaurusie polski.

odludek · osoba · eremita · podmiot · samotnik
eremita · anachoreta
człowiek mieszkający w odosobnieniu i oddający się modlitwie
odludek · samotnik
przen. osoba stroniąca od innych ludzi
samotnik · odludek · dzik · borsuk
przen. samotnik, odludek

(Noun) declension of pustelnik

lp liczba pojedyncza pustelnik, ~a, ~owi, ~a, ~iem, ~u, ~u; lm liczba mnoga pustelni|cy, ~ków, ~kom, ~ków, ~kami, ~kach, ~cy
pustelnik m.

pustelnik m pers ;; declension of pustelnik