Brzytwa w słowniku polski

brzytwa

Znaczenia i definicje "Brzytwa"

ostry nóż do usuwania zarostu;

Adam goli się brzytwą.
pot. przen. człowiek bardzo wymagający wobec innych, surowy
pot. przen. człowiek posiadający ogromną wiedzę z jakiejś dziedziny
daw. gw. więz. karta do gry
noun

człowiek dobry w jakiejś dziedzinie wiedzy, nie do zagięcia, bystrzak

Kaśka to brzytwa z biologii, zna odpowiedź na każde pytanie, jakie jej zadasz.

Cezary jest brzytwą z języka polskiego, powinien wystartować w olimpiadzie.
noun

narzędzie używane kiedyś (obecnie sporadycznie) do golenia

Brzytwa kształtem przypomina ostrze noża, które osadzone jest przegubowo w drewnianej lub plastikowej rączce.
noun

osoba bardzo wymagająca

Mój kierownik to brzytwa, jeśli ktoś się nie wyrabia, musi siedzieć za darmo po godzinach.

Jak ta brzytwa się do ciebie przyczepi, to nie ma zmiłuj - wszystko musisz zrobić idealnie.

Pani minister to niezła brzytwa, nie mamy w pracy, w kancelarii, czasu na przysłowiowego papieroska, wszystko musi być tip top.

piła, żyła, piła to najpopularniejsze synonimy "Brzytwa" w tezaurusie polski.

brzytwa f.
lp liczba pojedyncza brzytw|a, ~y, ~ie, ~ę, ~ą, ~ie, ~o; lm liczba mnoga ~y, ~/brzytewhasło brzytwa w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. , ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y

(Noun) declension of brzytwa

brzytwa f ;; declension of brzytwa

chr:brzytwa

Brzytwa

Declension of Brzytwa