Żar w słowniku polski

Jedynym źródłem ciepła w starożytnych mieszkaniach był gorący żar w specjalnych misach.

Przez ten żar nie wychodzę w ogóle z domu, bo nie chcę się narazić na poparzenie słoneczne.

Żar lał się z nieba, ziemia była spękana i jałowa, a żadnych zwierząt nikt tu nie widywał od wielu tygodni - taki postapokaliptyczny krajobraz roztaczał się przed oczywa ocalałych.

Zamknij okno, przecież żar się leje z nieba i zaraz nagrzeje nam się całe mieszkanie.

Żar miłości nie wygasł w nich jeszcze pomimo upływu wielu lat.

Karol zapłonął do swojego rywala żarem nienawiści.

Rozpaliła w jego sercu żar miłości.

Żar gniewu trawił mu wnętrzności.

Na widok przepięknej panny Kunegundy w jego sercu rozgorzał żar tak silny, że młodzieniec niemal zemdlał.