korcić w słowniku polski

  • korcić

    Znaczenia i definicje "korcić"

    • nie dawać komuś spokoju
    • nęcić, kusić
    • popychać

    Gramatyka i deklinacja korcić

    • Conjugation of korcić impf
          singular plural
      person masculine feminine neuter virile nonvirile
      infinitive korcić
      present tense 1st korcę korcimy
      2nd korcisz korcicie
      3rd korci korcą
      impersonal korci się
      past tense 1st korciłem korciłam korciliśmy korciłyśmy
      2nd korciłeś korciłaś korciliście korciłyście
      3rd korcił korciła korciło korcili korciły
      impersonal korcono
      future tense 1st będę korcił,będę korcić będę korciła,będę korcić będziemy korcili,będziemy korcić będziemy korciły,będziemy korcić
      2nd będziesz korcił,będziesz korcić będziesz korciła,będziesz korcić będziecie korcili,będziecie korcić będziecie korciły,będziecie korcić
      3rd będzie korcił,będzie korcić będzie korciła,będzie korcić będzie korciło,będzie korcić będą korcili,będą korcić będą korciły,będą korcić
      impersonal będzie korcić się
      conditional 1st korciłbym korciłabym korcilibyśmy korciłybyśmy
      2nd korciłbyś korciłabyś korcilibyście korciłybyście
      3rd korciłby korciłaby korciłoby korciliby korciłyby
      impersonal korcono by
      imperative 1st niech korcę korćmy
      2nd korć korćcie
      3rd niech korci niech korcą
      active adjectival participle korcący korcąca korcące korcący korcące
      passive adjectival participle korcony korcona korcone korceni korcone
      contemporary adverbial participle korcąc
      verbal noun korcenie

Przykładowe zdania z " korcić "

Autorzy