śmieć w słowniku polski

  • śmieć

    Znaczenia i definicje "śmieć"

    • coś do wyrzucenia, odpadek
      Od frontu i z tyłu znajdowały się drzwi i sienie, przed którymi gniły kałuże pomyj i leżały kupy śmieci.
    • pot. przen. rzecz bezwartościowa
      Nie kupuj tego – to pewnie śmieć! Za taką cenę nie możesz dostać nic trwałego.
    • pot. pejor. grub. człowiek bez zasad, godny pogardy
      Mój sąsiad każdą rozmowę o polityce podsumowuje mówiąc, że politycy to śmiecie. I jak tu z nim rozmawiać?
    • mieć odwagę, śmiałość
      Z panną widywał się często, zakochiwał się w niej coraz głębiej, ale nigdy nie śmiał mówić o miłości.
      Śmiesz mnie o to prosić po tym, co przedwczoraj zrobiłeś?
    • 2. os. lp rozk. od: śmiecić
      Nie śmieć tutaj, dopiero co posprzątałam.
    • noun
      odpadek, coś, co nadaje się do wyrzucenia
      Pudełko z zewnątrz powinno być opisane - posiadać wydrukowany lub napisany wyraźnie numer skrzynki oraz ostrzeżenie, że nie jest to śmieć ani przedmiot niebezpieczny dla otoczenia.
    • noun
      osoba oceniana jako niezdatna do niczego, człowiek bezużyteczny
      Potraktowałaś go jak śmiecia, nie dziw się, że cię nienawidzi.
      Ty śmieciu, do niczego się nie nadajesz!
    • coś do wyrzucenia

    Synonimy słowa "śmieć" w słowniku polski

    ważyć się, gruchot, kupa złomu to najpopularniejsze synonimy "śmieć" w tezaurusie polski.

    Gramatyka i deklinacja śmieć

    • lp  liczba pojedyncza śmie|ć, ~cia, ~ciowi, ~ć, ~ciem, ~ciu, ~ciu; lm  liczba mnoga ~ci lub ~cie, ~ci, ~ciom, ~ci lub ~cie, ~ciami, ~ciach, ~cie lp  liczba pojedyncza śmie|ć, ~cia, ~ciowi, ~cia, ~ciem, ~ciu, ~ciu; lm  liczba mnoga ~cie, ~ci, ~ciom, ~ci, ~ciami, ~ciach, ~cie śmieć, koniugacja IIKategoria:polskie czasowniki zob.  zobacz: śmiecić
    • śmieć m inan ;; (contemptible person) declension of śmieć
      singular plural
      nominative śmieć śmiecie
      genitive śmiecia śmieci
      dative śmieciowi śmieciom
      accusative śmiecia śmiecie
      instrumental śmieciem śmieciami
      locative śmieciu śmieciach
      vocative śmieciu śmiecie
      (other meanings) declension of śmieć
      singular plural
      nominative śmieć śmieci / śmiecie
      genitive śmiecia śmieci
      dative śmieciu śmieciom
      accusative śmieć śmieci
      instrumental śmieciem śmieciami
      locative śmieciu śmieciach
      vocative śmieciu śmieci / śmiecie
    • śmieć impf ;; Conjugation of śmieć impf
      singular plural
      person m f n m pers m anim, m inan, f, n
      infinitive śmieć
      present tense 1st śmiem śmiemy
      2nd śmiesz śmiecie
      3rd śmie śmią
      past tense 1st śmiałem śmiałam śmieliśmy śmiałyśmy
      2nd śmiałeś śmiałaś śmieliście śmiałyście
      3rd śmiał śmiała śmiało śmieli śmiały
      future tense 1st będę śmiał1 będę śmiała1 będziemy śmieli1 będziemy śmiały1
      2nd będziesz śmiał1 będziesz śmiała1 będziecie śmieli1 będziecie śmiały1
      3rd będzie śmiał1 będzie śmiała1 będzie śmiało1 będą śmieli1 będą śmiały1
      conditional 1st śmiałbym śmiałabym śmielibyśmy śmiałybyśmy
      2nd śmiałbyś śmiałabyś śmielibyście śmiałybyście
      3rd śmiałby śmiałaby śmiałoby śmieliby śmiałyby
      imperative 1st śmiejmy
      2nd śmiej śmiejcie
      3rd niech śmie niech śmią
      active adjectival participle śmiący śmiąca śmiące śmiący śmiące
      contemporary adverbial participle śmiąc
      impersonal past śmiano
      verbal noun śmienie
      1 or: będę śmieć, będziesz śmieć etc.

Obrazy z "śmieć"

Przykładowe zdania z " śmieć "